Ergens in het voorjaar van 2006 reizen we met z'n vieren bepakt met een rugzak door Vietnam en Cambodja. Dit verhaaltje speelt zich af in het hoge noorden van Vietnam.

03-04-2020

Ergens in het voorjaar van 2006 reizen we met z'n vieren bepakt met een rugzak door Vietnam en Cambodja. Dit verhaaltje speelt zich af in het hoge noorden van Vietnam.

Op een vroege vrijdagochtend komt onze trein knarsend en piepend tot stilstand van het stadje Pho Lu een plaatsje langs de rode rivier die vanuit de hoogvlaktes van China Tibet naar de Chinese zee stroomt. We hebben de nacht in de trein komend van Hanoi doorgebracht, maar wel in een heuse slaapcoupe met echte bedden. Ons idee was, dan komen we lekker uitgerust aan op onze bestemming. Niet dus. Slapen in zo'n schommelende trein met te korte bedden is nou niet echt het recept om eens lekker uit te slapen. Dus verfrommeld zoeken we onze spullen bij elkaar en stappen uit op een druk perron.
Nu hadden we de afspraak dat als we ergens aankomen we eerst eens rustig ergens gaan zitten om uit te zoeken hoe we verder gaan en ons niet direct in de drukte van de stad storten. Dit was zeker nu een goed plan, want we waren het station nog niet uit of we werden overvallen door taxi en Tuc-Tuc chauffeurs die ons tegen een voor hun aantrekkelijk tarief wel naar Sapa wilden brengen. Maar daar wilden we dus niet heen. Alle toeristen willen naar Sapa, wij dus niet. Toen de heren chauffeurs onze bagage onder ons neus weg wilden grissen om deze in de door hun bestuurde voertuigen te deponeren koste het wat stemverheffing om ze duidelijk te maken dat dit nou net niet de bedoeling was. Op tijd wisten we ons te onttrekken aan deze heren en we positioneerden ons op een terras om ons een welverdiend ontbijt te laten serveren.

snacks zoals die in de bus werden aangeboden
snacks zoals die in de bus werden aangeboden

Omdat Vietnam in het verleden een Franse kolonie was is de invloed nog steeds merkbaar dus kan je op de meeste plaatsen nog koffie met een croissantje of een baguette met iets er op krijgen.
Nadat we ons ontbijt achter de kiezen hadden was het tijd om op onze eindbestemming voor de komende paar dagen aan te gaan. Gewapend met de Lonely Plannet, waaruit we de meeste informatie haalden en van verhalen van reizigers die we onderweg tegen waren gekomen hadden we onze zinnen gezet op het plaatje Bac Ha in de bergen van Noord Vietnam. Aldaar werd op zondag altijd een markt gehouden voor de locale bevolking die dan van heinde en verre in de voor hun zo typische klederdracht deze markt bezochten om er inkopen te
 doen om daarna de lange tocht, meestal te voet terug te gaan naar hun woongebieden hoog in de bergen. Dat wilden we wel eens meemaken.

Nu was het om daar te komen nog zo ongeveer 150 km reizen en dat wilden we doen met de locale bus. Die ging iedere twee uur vanaf de bushalte bij het station. Dat was mooi dus na dat we lekker gegeten hadden liepen we naar het busstation, op zoek naar de bus naar Bac Ha. Op het info bord hadden we gelezen dat een dergelijke trip ongeveer omgerekend $ 1,50 moest kosten dus daar kan je geen buil aan vallen dachten we.
De bus waar we in plaats namen was behoorlijk vol en in het gangpad lagen balen met rijst. De bus deed dus ook dienst als vrachtwagen om de afgelegen plaatsen van al het nodige te voorzien. Betalen moet in de bus dus we namen plaats in de overvolle bus en voor mij was er alleen nog plaats op een baal rijst die in het gangpad lag.
Ik nam er plaats en toen bleek al snel dat de rijst pas geoogst was en dus nog kleddernat. Met een doorweekte kont ving de reis aan.
Ik zat tussen Marianne en aan de andere kant van het pad zat een weldoorvoede vietnamees zich te goed te doen aan een zwarte snak die hij uit een papieren zak viste.


Na een tijdje komt de bijrijder van de chauffeur langs om ons een kaartje voor de rit te verkopen. Bij hem koste dit ritje ineens $ 10,00 Nou dat is toch wel wat erg veel meer dan wat er op het bord bij de bushalte was vermeld en als oplettende toerist had ik gezien dat de locals er niet meer dan $ 1,50 voor hadden betaald. Ik vertelde hem dat we daar niet mee akkoord gingen en dat het normale tarief toch echt maar $ 1,50 was. Maar hij dreigde ons uit de bus te zetten als we niet betaalden. Nu zaten er nog meer toeristen in de bus en die zagen de bui al hangen. Dus verenigden we al snel en na wat heen en weer praten kwamen we uit op $ 5,00 p/p wat nog best veel was maar goed, voor ons natuurlijk best een aanvaardbaar bedrag was. Het feit dat ik op natte rijst zat was geen reden voor korting.

Na een schitterende rit door de bergen van noord Vietnam kwamen we na een aantal uren aan in Bac Ha. We vonden vrij snel een plaatsje in een hotelletje aan de rand van wat zondag de markt zou gaan worden. Moe van het gehobbel in de bus zijn we het stadje gaan verkennen maar niet voordat ik eerst een andere broek en onderbroek had aangetrokken, deze waren door de lange rit op de baal rijst behoorlijk doorweekt.
Toerisme stond duidelijk in dit gedeelte van Vietnam nog in de kinderschoenen en de toeristen die er waren waren net als ons z.g. backpackers die genoegen namen met simpele onderkomens. Wel waren er wat restaurants waar je goed kon eten dus we lieten ons maar eens verwennen wat betreft de locale gerechten die daar werden geserveerd. Niks mis mee hoor, nu hadden we tijdens ons verblijf in Vietnam nog nergens slecht gegeten, de Vietnamese keuken lijkt erg op de Chinese dus niks mis mee als je je tenminste niet steeds afvraagt wat er in zit, onder het motto, niet mokken lekker wokken!

Na een goede nachtrust besloten we de volgende dag de bergen eens te verkennen tijdens een uitgebreide wandeling, gewapend met een dag-rugzakje met privaat en voldoende water gingen we op pad. Onderweg kwamen we veel spelende kinderen tegen die gestoken in de typische klederdracht van donkerblauw geverfde dikke katoenen rokken en broeken met daarbovenop fel gekleurde shirts aan het spelen waren. Duidelijk was dat vuil worden hier geen punt was en elke dag douchen was er zo te zien ook niet bij, waarschijnlijk bij gebrek aan een dergelijk stortbad.
Marianne had allerlei gekleurde haarspeldjes bij zich waarmee ze de meisjes versierde die dit geweldig vonden en hier veel lol om hadden. Zo liepen we verder langs de smalle bergpaadjes tot we op een gegeven moment een hels kabaal hoorden, het leek wel op het geluid van een varken in nood, hetgeen ook zo bleek te zijn. Vanaf ons hoge positie hadden we een mooi uitzicht op wat er zich in het dal aan het afspelen was. Het was alsof we op de eerste rang van het theater dit spektakel mochten aanschouwen.

In het dorpje onder ons hadden een aantal mannen het idee om een varken te verkopen, waarschijnlijk op de markt van de volgende dag, maar alvorens het varkentje te slachten wilde men eerst wel eens weten wat het woog! Hiertoe had iemand een weegschaal opgesteld. Dat ding kon waarschijnlijk het gewicht wel aan, maar was veel te klein om een varken wat dan ook nog eens te keer ging dat het een lust had op te leggen. Ze hadden het beest zijn poten bij elkaar gebonden en daar een bamboe staak tussen gestopt zodat de mannen het varken op zijn rug er op konden leggen. Uiteraard lag hij daar niet stilletjes zijn lot te ondergaan, maar spartelde als een vis in het water. Tja dit was voor de heren duidelijk een dilemma, hoe lossen we dit op? Na een poosje wikken en wegen kwam een van de mannen op een idee, Hij liep naar zijn huisje wat daar bestaat uit wat simpele houten wanden overkapt met metalen golfplaten. Hij lichte zijn voordeur uit de scharnieren en op de weegschaal gelegd, hier paste het varken wel op. En na een korte weeg-sessie werd het varken in een kleine optocht al gillend en krijsend naar de slager afgevoerd, na een korte poos verstomde het gekrijs en zal de slager er korte metten mee ebben gemaakt. Maar dat introk ons aan het oog dus dat hebben we niet meegekregen.

e volgende dag was de markt al vroeg aan de gang. Je waande je in een soort middeleeuws tafereel de avond er voor waren we over de markt in aanbouw gelopen en kwamen er zaken tegen die vreemd zijn voor een westerling. Zo lag er op een zeil een hoop met iets wat nog het meest op zaagsel lijkt, wat men daar mee moet? Een stukje verder waren en tegen de muur van een gebouwtje een aantal spiegels bevestigd en een deel van de markt is omgetoverd tot gaarkeuken waar lange tafels staan met bankjes er bij. Toen we dus rondliepen op de markt in werking zagen we waar al dit moois voor diende. Van heinde en verre was de locale bevolking schijnbaar al vroeg aangekomen . Omdat een groot deel van de omliggende dorpen alleen te voet te bereiken zijn moeten de mensen al vroeg aan de wandel zijn gegaan want rond negen uur was het al een drukte van belang. Rond de berg met zaagsel zaten diverse dames en heren hun pijpje te roken, wat zaagsel scheen te zijn was dus in werkelijkheid pijptabak. Bij de spiegels waren kappers bezig de dames en heren van een nieuw kapsel te voorzien en op de tafels waren diverse etenswaren uitgestald waar de vele bezoekers van de markt heerlijk de diverse meestal ter plaatse gekookte etenswaren zaten op te peuzelen. Het was wel duidelijk dat men hier het hele varken moet hebben opgediend, van spekken tot diverse ingewanden werden gekookt en opgediend.

Voor ons westerlingen een vies gezicht maar het was wel duidelijk dat deze mensen er naar hartelust van zaten te genieten. Verder waren er alle zaken te koop die een boer, want dat waren de meeste bezoekers, nodig heeft voor de uitoefening van zijn beroep en verder de locale kleding en wat men in een voor daar modern huishouden nodig heeft. De smid smeedde en repareerde ter plaatse allerlei landbouw werktuigen en ook de timmerman had het druk. Werkelijk een lust voor het oog, de mensen waren uiterst vriendelijk en lachten maar eens naar ons er van uitgaande dat we ze toch niet konden verstaan. We brachten zo de dag door en vermaakten ons vooral over wat we zagen. Toch durfden we geen deel te nemen aan de eetpartijen omdat we er van uit gingen dat onze delicate westerse magen dit lekkers waarschijnlijk niet zouden verteren en we de kans liepen met buikloop te eindigen, dat wil je echt niet op een dergelijke locatie zonder deugdelijk sanitair in de nabijheid. Wat zijn we eigenlijk toch een stelletje watjes geworden in het westen realiseer je jezelf dan.

De volgende dag met de kerende bus terug naar het station om via Hanoi onze reis te vervolgen.