Wandelen met mijn dochter Mariska

26-01-2019

Vandaag 25-01-2019, ga ik wandelen met mijn dochter Mariska. Zij is gek op wandelen en avontuur. 's Middags rond een uur of 12 vertrokken we goed voorbereid richting de Coll de Rates.

Met een slakkegangetje begonnen we met het beklimmen van de Coll de Rates. Het eerste stuk deden we nog met de auto. We konden niet hard de berg op vanwege de wielrijders en de wegwerkzaamheden. Dit gaf niets, we hadden geen haast, maar we keken wel heel verbaasd toen wij met de auto met een snelheid van 45 km/u de berg op reden, door een wielrijder werden ingehaald. Nou petje af voor deze man, hij reed zeker wel met een snelheid van rond de 50 á 55 km omhoog.

Aangekomen bij het restaurant, die bovenop deze berg staat, parkeerde ik de auto en bereidden wij ons voor op de wandeling. Om jullie nog even wat voorkennis te geven, zal ik jullie onze doelstelling verklaren.

De Coll de Rates ligt in Parcent en laat het nu zo zijn dat ik in Parcent woon, precies tegenover die berg. Naast deze berg ligt de "La Serra de Carrascar". Vanuit onze woning kijken wij tegen deze bergen aan en bovenop de "La Serra de Carrascar" staan twee huisjes. Deze huisjes zie ik dus elke dag vanuit mijn raam, maar dan ver weg en heel klein.

Die huisjes zijn daar gebouwd voor de bewaking van het dal en de bergen, er zit elke dag een man of vrouw in die het allemaal in de gaten houdt of er misschien ergens een bosbrand is zodat onmiddellijk de hulpdiensten gewaarschuwd kunnen worden. Ik wilde die huisjes wel eens van dichtbij zien en dat was dus ons doel, nou dat heb ik geweten.

Vol goede moed begonnen we met de wandeling, het is een zeer goed begane weg van beton. Vast en zeker aangelegd voor de wielrijders die zo stoer zijn om helemaal met hun fiets de berg op te gaan. Vanaf het parkeerterrein van het restaurant loop je de eerst 800 meter redelijk snel naar het eerste plateau waar je de keuze krijgt om op twee manieren de top te bereiken. Het staat allemaal keurig aangegeven op wegwijzers van de gemeente. De gemeente heeft hier twee officiële wandelroutes van gemaakt.

Route 1. Volg de betonnen weg en loop dan 2½ kilometer omhoog met veel slingerpaden en hellingen van 10 tot 20%.

Route 2. Klim en klauter over de bergwand over de rotsen en de keien, deze route is qua tijd wel korter maar zeker niet geschikt voor beginnelingen zoals ik. Deze route duurde 1½ uur.

Mariska zag dat wel zitten, zij houdt van klimmen en klauteren, ik niet dus. We kozen voor de langere route over het betonpad omhoog. Pfffff, je moet wel doorzettingsvermogen hebben want anders ga je het niet redden. Na een uur te hebben geklommen was ik bekaf en had eigenlijk geen zin meer om nog verder te gaan, want als je omhoog keek leek er geen einde aan te komen. Mariska was een goede coach en pepte me weer op, we aten een broodje, dronken wat cola om weer genoeg energie te hebben voor het volgende deel van onze weg.

Het uitzicht was fantastisch, je kon helemaal in de rondte kijken en het was net alsof je op een eiland zat. De zee liep helemaal rond, je kon echt heel ver kijken want we hadden prachtig weer en de lucht was helder. 

Zo kon je kijken naar El Verger, Denia, Moraira, Calpe, (Altea niet want die zat achter een berg die net iets hoger was dan waar wij zaten) en Benidorm. Echt GEWELDIG! 

Na 3 uur geklommen te hebben bereikten we eindelijk de top van de berg. Nu kon ik dan eindelijk de huisjes, die in het echt wel stukken groter bleken te zijn, aanraken. Ik dacht dat we eindelijk het hoogste gedeelte hadden bereikt, we zaten inmiddels op 975 meter hoog, maar dat bleek dus niet waar te zijn. Er was nog een geitenpad te gaan van 600 meter, pfff alweer klimmen. Daar had ik geen puf meer voor en ik ben ook niet zo van die paden met losliggende stenen en keien, Mariska wel, die ging dus in haar uppie die 600 meter heen en 600 meter terug alleen doen. Uiteindelijk kwam zij op een hoogte van 999 meter, net geen kilometer.

Hoe we weten wat al die hoogtes en lengtes zijn is omdat Mariska een speciaal horloge heeft waarop dit allemaal wordt geregistreerd.

Ik zette me neer tegen het huisje, wat dus in feite een uitkijktoren van de bosbeheerder is, en genoot van het uitzicht. Zittend op een trapje in de zon en uit de wind wachtte ik totdat Mariska weer terugkwam.

Vanaf die hoogte konden we het huis waar ik woon zien, we hadden de verrekijker ook meegenomen en ik kon Svetlana op ons terras zien. Het is een hele mooie wandeling en als je daar genoeg fit voor bent is het zeker een aanrader. 

Na een kwartiertje te hebben uitgerust, voorzien van het nodige eten en drinken, vervolgden we onze weg terug naar de auto. Naar beneden ging het een stuk makkelijker dan naar boven. Na een uurtje wandelen waren we weer beneden. Onderweg zijn we nog diverse andere wandelaars tegengekomen waar we een praatje meer hebben gemaakt. Heel leuk, mensen die je niet kent en waar je dan heel even contact mee hebt.

Een advies voor als je denkt deze route ook te gaan lopen, neem goede schoenen mee, eten en drinken en vergeet ook niet je zonnebril en pet of hoed.

Voor een indruk van de wandeling bekijk de foto's hieronder.

Groetjes van Robert en Mariska Vroegop.