Wandeling in Pedreguer

06-03-2019

Surprise

Verrassing, Sorpresa, zeg het maar; hier in Spanje kun je het allemaal gebruiken en een ieder, Zeeuw, Vlaming of Groninger, ze snappen allemaal wat er bedoeld wordt. Tja, dat is het voordeel van zo'n internationaal gezelschap .

Maar nu echt over de Surprise; wat schetst onze verbazing toen we na vele jaren een spontane aanmelding kregen om een wandeling te doen.

Begrijp me niet verkeerd, we doen het nog steeds met heel veel plezier, maar toch, een keertje zomaar meelopen, een onbekende route, een ander restaurant en geen verantwoording is toch wel heel relaxed.

Welnu, degene die dit allemaal bedacht had was Martin Florusse, die samen met Marianne een leuke nieuwe wandeling had gevonden in de buurt van Pedrequer.

Niet al te lastig zei hij, dus voor de min of meer vaste groep prima te doen. In Calpe bij vertrek mooi weer, maar naarmate we in de buurt van Pedrequer kwamen werd het steeds donkerder, zodat iedereen zich afvroeg of de Paraguas c.q. regenjasjes mee moesten. Achteraf bleef het gelukkig bij een paar spettertjes.

De temperatuur was prima om te wandelen en er werd toch maar besloten de regenkleding in de auto te laten. Vanaf de parkeerplaats ging het over gemakkelijke geasfalteerde wegen door de landerijen.

Na verloop van tijd ging het asfalt over in ongeplaveide paden en werd de omgeving minder geciviliseerd. Bij een mooie picknickplaats met informatieborden was een prachtige oude bron, waar in vroeger tijden de reizigers zichzelf konden laven en ook aan de viervoeters werd gedacht. Wij deden het gewoon met een flesje water uit de rugzak.

Nadat iedereen het energieniveau weer op peil had gebracht ging het verder over een redelijk steil geitenpaadje, met een prachtig uitzicht over de omgeving met ontelbare niet meer in gebruik zijnde bancales. Iedere keer als je dit ziet verbaas je je erover hoe destijds de Moren dit alleen met mankracht hebben aangelegd.

Hoe mooi de omgeving ook was, het bleef oppassen voor de processierupsen, die massaal aan de wandel waren. Maar voor zover ik heb kunnen nagaan is iedereen zonder narigheid deze zone gepasseerd.

Op het hoogste punt van de klim genoten we van een prachtig uitzicht op het dal, alvorens aan de lange afdaling over een ruw pad te beginnen. Het afdalen vergt best wat concentratie en alleen naar je voeten en het pad kijken zou best vervelend kunnen zijn, ware het niet dat de lente het land had versierd met ontelbare planten en kleuren, zodat er ook voor je voeten van alles te zien was.

Na ongeveer twee en een half uur zagen we de bewoonde wereld terug en met Martin voorop ging het naar de carvery. Dit Engelse restaurant zag er super gezellig uit en het eten was prima. Ook de stemming was uitstekend te oordelen naar de herrie. Kortom, een heerlijke dag. 

Martin, bedankt en je mag het best nog eens doen hoor.

Marjo.

(zie de foto's hieronder)